Deel 1: Guido Everaert bereidt zich voor op zijn eerste marathon

Geef mij het rustige ritme van mijn stappen. Ja, ik tel ze soms.
Geef mij het geruststellend geluid van de Strava-stem die me waarschuwt over mijn tempo.
Geef mij mijn vertrouwde omgeving, desnoods tien keer na elkaar dezelfde ronde en je hebt geen kind aan mij. Want zo loop ik graag.

Ik voel me zo verdomd alleen: De pijniging van de ‘trainiging’

7 over één, dat is dus 70 over 10 en 280 over 40. En dan nog 15 over die laatste twee. Dat betekent 5 in totaal… Oei dat is lang… Haal ik 6, neen dat haal ik niet. Maar als ik in totaal 6 krijg, dan betekent dat toch dat ik 8 per kilometer mag doen? 6 wil zeggen… 4u en een klets… neen, dat ga ik niet halen, misschien gedurende 10, de 10 eerste? Oei mijn knie doet precies wat pijn… Hoeveel toerkes heb ik nu al gedaan? Ik ben al meer dan een uur bezig dus dat moeten er toch minstens…

Het is geen hersenscheet van een verward persoon. Ik probeer je een beeld te geven van wat er in mijn hoofd gebeurt tijdens een looptraining. Lopen is een eenzame bezigheid. Maar niet in mijn hoofd, daar is het erg druk. Gedachten vechten om voorrang en dus verkies ik de eenzaamheid, want ’t is al moeilijk genoeg. Als er geen gedachten zijn, dan begin ik te rekenen. Of te tellen. De stappen tussen paaltjes, het aantal vuilbakken op een ronde, de tred van de tegels. Het maakt niet uit. 




Neen, neen, ik loop alleen

De eenzaamheid van de loper. Sommigen lossen dat op door het in groep te doen. Ik geloof daar niet in. Er is geen voordeel zoals bij wielrenners, geen aanzuigeffect, hoogstens een ‘aanzaag’effect. Als het langer dan 5 kilometer duurt, dan begint zo’n vent/vrouw/x naast je ongetwijfeld op de zenuwen te werken. Al was het maar omdat die andere frisser zit en omdat jij niet wil afgaan. Meestal gewoon omdat er weinig interessante en diepgaande conversaties ontstaan tijdens zo’n training. In tegenstelling tot, bijvoorbeeld, het sprankelende van een dialoog bij wijn en mooi eten. Ik heb het toch nog nooit meegemaakt.

Lopen is een eenzame bezigheid.
Maar niet in mijn hoofd, daar is het erg druk.

NEEN, NEEN, ik loop stil

Sommigen houden het op muziek, oortjes in en lekker hip wezen, op een bepaald aantal beats per minuut. De cadans houden, lekker. Mij lukt dat niet. Ik kan niets verdragen in mijn oor. Geen hakende oortjes, geen bluetooth wiebelknopjes en zeker ook geen bungelende kabeltjes. Bovendien komt er altijd wel een muziekje dat je op dat precieze moment niet kan hebben… ‘Stairway to heaven’ op een helling, ‘Walking through the valley of death’. Het is alleen maar afleiding, van de verkeerde soort. Bovendien bekruipt mij iedere keer de neiging om op het ritme van die liedjes te rennen. Dat is nefast voor het constante tempo of de hartslag. 



Neen, neen, ik loop saai

Het meest eigenaardige - en daar had ik als jonge atleet (ja, ik heb atletiek gedaan, bij de Hekelgemse Atletiek Club) al last van - dat zijn de mensen die je willen laten lopen op ‘mooie plekjes’. Die het heerlijk vinden om een onberekenbaar, onbekend gebied te doorploeteren. Als het geregend heeft, is het dan ineens onverwacht slijkerig of er zijn bomen omgewaaid, of er schuilt ergens een hele horde wandelaars en babywagens tussen de bomen, inclusief kinderen, honden en andere onberekenbare elementen. En daar moet je dan tussen laveren. Ik zwijg over boomstronken, putten, onregelmatige padjes, want dat schijnt erbij te horen. De herfst is wat dat betreft een triestig dieptepunt. God weet wat er onder al die bruine bladeren ligt, qua boobytrap. Geef mij maar de zekerheid van een gekende, propere weg. De Watersportbaan in Gent boven de Blaarmeersen, het Ringfietspad boven het Rivierenhof. Rechtdoor is goed, kronkelend is slecht. 


En neen, ik vind lopen niet per se een aangename bezigheid, maar ik zou het niet kunnen missen. Het houdt mij fit, die illusie heb ik toch, en er gebeurt van alles in mijn hoofd. Daar heb ik eerlijk gezegd genoeg aan. Ik hoef niet naar de vogeltjes, het landschap of wat dan ook te kijken.


                                                                                                                   

lees ook

Deel 2: Guido Everaert bereidt zich voor op zijn eerste marathon

Het kleinste ‘bobooke’ zorgt voor onrust in mijn kop. Elk lichamelijk ongemak, hoe klein ook, is de voorbode van onheilspellende…

Joggen Training

wat doet koude met je lichaam?

Nu de temperaturen toch heel wat lager zijn moeten we misschien eens gaan kijken hoe je lopen bij koud weer best aanpakt.…

Joggen Training

Krachttraining, wat is dat precies?

Krachttraining mag niet ontbreken in je trainingsschema. Of je nu loopt, fiets, triatleet bent,... het is en blijft belangrijk.…

Training

Sport en mijn gewicht: mythes en feiten

Niet iedereen is gezegend met een ideaal figuur of lichaamsgewicht. Voor sommigen is het zelfs een motivatie om te gaan…

Gezondheid Voeding Training